Jak spożytkować jedną godzinę z przesunięcia czasu.

Jak spożytkować 1 godzinę z przesunięcia czasu?
Na ośli upór!

Dwaj "panowie" spotkali się oko w oko na osiedlowej uliczce. Żaden z nich nie chciał ustąpić nawet na 20 centymetrów. Minęło 5 min, 10, 15 i nic. Stali i czekali, aż ten drugi ustąpi. Przechodnie tłumaczyli, klarowali, bez spodziewanego efektu. Nikt nikogo nie wyzywał, nikt nikomu w mordę nie dał, trzymali swe męskie hormony na wodzy, tylko przy okazji nie dopuszczali rozumu do głosu.

Zatarasowali skutecznie jezdnie w obu kierunkach. Inni kierowcy widząc co się dzieje po prostu się wycofywali w alternatywny dojazd. Ci dwaj dale twardo stali i mierzyli się wzrokiem, z poszanowaniem środowiska, z wyłączonymi silnikami. Trwało to prawie godzinę w porze niedzielnych obiadów.

W końcu jeden z nich, ten starszy osioł, żeby nie nazwać starym capem postanowił ruszyć. Młodszy baran stał twardo i czekał jak reszta go ominie i łaskawie skręcił koła bliżej chodnika, aby spokojnie również odjechać z pola walki.

Zostało ubite pole, a kurz głupoty jeszcze wisi w powietrzu. Za tydzień będzie ruch narodowy na cmentarze i wystarczą tylko takie dwa uparte barany aby zablokować cały ruch  na amen!

"Chłop żywemu nie przepuści!

Chłop żywemu nie przepuści!

Jak się żywe napatoczy,

Nie pożyje se a juści!..."

P.S.

-Kochanie dlaczego spóźniłeś się na obiad?

-Stałem w korku !

Jesienne kolaże

Byłam w Europejskim Centrum Solidarności

Budynek Europejskiego Centrum Solidarności powstał na terenie byłej Stoczni Gdańskiej, na północ od Placu Solidarności, na którym wznosi się Pomnik Poległych Stoczniowców w Grudniu 1970 roku. Na północny wschód od Pomnika znajduje się historyczna Brama nr 2 Stoczni Gdańskiej oraz Sala BHP, gdzie 31 sierpnia 1980 roku podpisano porozumienie z rządem PRL. Plac Solidarności, z usytuowanym w jego północnej pierzei budynkiem Europejskiego Centrum Solidarności,  stanowi symboliczną bramę do Nowego Miasta .

Europejskie Centrum Solidarności to instytucja edukacyjno-muzealna, która poprzez zachowanie i propagowanie wspomnień o Sierpniu 80 i dorobku Solidarności chce promować takie wartości jak solidarność, wspólne dobro, współpraca i integracja.

Wieża ciśnień w Giżycku.

Wieża ciśnień w Giżycku jest jedną z najbardziej charakterystycznych budowli miasta. Została zbudowana w 1900 roku z czerwonej nieotynkowanej cegły w stylu neogotyckim, z ciekawymi sklepieniami zewnętrznymi wokół jej korony.

Wieża usytuowana jest na wzgórzu, 162 m nad poziomem morza,  zaopatrywała  Giżycko w bieżącą wodę, aż  do roku 1997.
Zbiornik wodny był umiejscowiony w kopule wieży, na wysokości ok. 25 m, został zaprojektowany przez inżyniera Otto Intze (1843-1904). Woda dzięki potężnemu ciśnieniu rozprowadzana była po terenie całego miasta. Przez lata miasto się rozrastało, ciśnienie wody w kranach było co raz gorsze, a i smak wody miał wiele do życzenia. Przebudowano miejskie wodociągi, a wieża stała i niszczała. 

Widok sprzed 2007 r.

Wieża została wykupiona przez prywatnego właściciela, który ja odrestaurował, częściowo przebudował. Na szczycie wieży została dobudowana kawiarnia z tarasem widokowym.

 Na jej szczyt wiedzie 129 schodów, ale można wjechać również windą. Na półpiętrach można zobaczyć zbiory mówiące o dawnych mieszkańcach Giżycka.

Warto jest wdrapać na szczyt, a jakie widoki sami zobaczcie.

                                                                                                                                                foto P.Czerniawski  

Piękny jesienny deszcz...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny..       Leopold Staff

Ja wiem, że dalsza część tego wiersza nie napawa optymizmem. Jednak zawsze podobał mi się rytm tego wiersza i pierwsza zwrotka jest po prostu prawdziwie jesienna.

Gdy razem z kroplami spadają kolorowe liście, taki deszcz jest dla mnie po prostu wesoły.

Podziwiam to co teraz- nie wybiegam co będzie (pusto i szaro).

Niebo bure i ponure, z każdą kroplą spada kolor, tutaj, żółty, tam bordowy, kakaowy i zielony Każda kolor jest umyty.

A jak spadną wszystkie barwy przyjdzie czas na mieszankę barw prostych- biel.

Kanał Łuczański w Giżycku.

Kanał Łuczański w Giżycku znajduje się w zachodniej części Giżycka i łączy jezioro Niegocin z jeziorem Kisajno. Został wykopany w latach 1765-1772. Ma długość 2130 metrów i średnią głębokość 1,9 m. Natomiast jego szerokość wynosi 12-15 metrów. 

Służy on głównie Żegludze Mazurskiej oraz żeglarzom płynącym z północy i południa Mazur.
Nad kanałem biegnie jeden most kolejowy, jeden przeznaczony dla pieszych i trzy mosty przeznaczone do ruchu kołowego w tym słynny most obrotowy w Giżycku.

Most obrotowy na Kanale Łuczańskim w Giżycku został zbudowany w 1889 roku przez firmę Beuchelt & Co. Grünberg in Schlesien z Zielonej Góry. Miał on połączyć miasto Giżycko z Twierdzą Boyen. Konstrukcja mostu waży około 100 ton i jest otwierana przez jednego operatora. Przęsło mostowe obraca się w bok o 90° i ustawia się równolegle do nabrzeża. Otwarcie mostu wstrzymuje ruch kołowy i umożliwia przepływanie jednostek wodnych po kanale. Cała operacja otwierania mostu, dzięki odpowiednim przełożeniom, odbywa się ręcznie i zajmuje około 5 minut. Operator przy pomocy korby uruchamia koła zębate, które poruszają konstrukcję na dwóch stalowych kołach jadących po szynach w kształcie wycinku koła.

Zabytek ten jest jedną z dwóch tego typu konstrukcji w Europie, a jedyną czynna do dnia dzisiejszego. Most otwierany jest według dziennego rozkładu dostosowanego do rozkładu rejsów statków Żeglugi Mazurskiej.

Most ma ponad 20 metrów długości i 8 szerokości. Mogą po nim poruszać się tylko pojazdy o dopuszczalnej masie do 2,5 t.

Tęskniłam za tym cyplem i zapachem jeziora Niegocin.