"Woal traw"

trawy migocące, świecące w jesiennym słońcu,

delikatne i kruche jak ona

pajęczyna czasu pokryła jej odbicie

dziś pejzaż jej twarzy jet rozmyty

woal  traw przykrył jej rysy

tajemnicza, czy mądra?

woalem rzęs już nie zachwyci  

Tęskniłam za tobą

Nie widziałam Cie od 10 lat.
Tęskniłam za tobą objeżdżając świat.
Jesteś piękny, momentami dziewiczy,
chronisz  fragmenty swojej dziczy. 
Czysty, pachnący zachwycający.
Kocham cie miłością szczerą.
Pierwotnymi zmysłami cie odbieram
i wchłaniam, wchłaniam w siebie 
cię całego.
Ty zachowujesz moje ego !
Rozbudzasz moje zmysły i marzenia
pomimo mego zadużenia twą wonnością i wielkością jestem sobą,a raczej dzięki tobie nie zatracam  siebie  
- mój ukochany lesie.

Nie krzywdz...

"Nie krzywdz, a nie będziesz krzywdzony"

Tak ładnie to brzmi, a jak sie sprawdza w życiu?
W obecnym może nie zawsze...
Często zastanawiamy sie, dlaczego coś nas spotyka wbrew naszym intencjom?
Może dobrym wytłumaczeniem jest- karma.
Wiem, wiem... religia katolicka wyklucza karmę.
Każdy musi sobie sam to przemyśleć.
Kalkulować sobie można,  logiką również można sie posłużyć; żyć wiarą i nadzieją i tak sie dostaje po ...uszach i tak.
Kiedy spotyka mnie coś złego, od ludzi, nie życzę im  zle. Bronie sie przed takim myśleniem, nie jestem mściwa. W wielkim bólu i złości życzę im co najwyżej, żeby byli tak samo potraktowani, jak potraktowali mnie. Sprawiedliwości nie ma na ziemi. Jest za to dużo kłamstwa, oszustwa, wyzysku, pogardy, wzgardy.
Jak żyć w takim zakłamanym świecie?
W zgodzie z samym sobą, swoim sumieniem, bez pielęgnowanych wiecznych żali i krzywd.
Dlaczego?
Bo to nic nie pomaga, a za to przyspiesza (a może wręcz powoduje) choroby- zawały, wylewy raki i inne czyraki.
"Życie to nie je bajka- to Bajkał" to takie moje bardzo stare powiedzonko.
 Wierszokledztwo na temat:

                                                 - Pęknięty dzbanek -

                                    Z rozrzuconych skorup
                                                                       skleiłam skorupę.

                                   Miała to być skorupa

                                                                      nieprzemakalna.

                                  Jednak przecieka

                                                                coś z niej wycieka
                                  Nie chroni mnie przed

                                                                      uczuciem.

                                  Muszę zbudować jeszcze

                                                                         parasol.                   styczen 1990

 - Powrót do szarości -              

 I został mi wiersz tylko
 jedno małe uniesienie.
 Wiersz szary o życiu
 człowieka nieszarego.
 A myśli błądziły
 i w szarości utkwiły...